Tijdens de inleiding werden wij, onwetenden, gewaarschuwd voor wat komen ging. Artistiek coördinator Jelle Dierickx was helder: wij zouden de komende drie uur de confrontatie met onszelf aangaan. Het zou niet alleen schoonheid zijn wat de klok ging slaan en Dierickx vergeleek het met de eerste blik in de spiegel na het ontwaken in de ochtend. Uiteraard doelde hij niet op de muziek, want laat ik dat voorop stellen: die was magnifiek en van een ongekende schoonheid. Nee, die confrontatie met jezelf dóór de muziek. Die kan behoorlijk lelijk zijn.

Dierickx kreeg gelijk. De prelude, uit de opera Lohengrin van Richard Wagner, kwam binnen. De adembenemende stilte, de rustige opbouw van de strijkers en het toewerken naar een climax waren van een verfijnde briljantie.
Het tweede werk daarentegen, de Orkestsuite uit Death in Venice, was als een rustig kabbelende zee die op ongezette tijden tekeer ging. Onwillekeurig, grimmig en onvoorspelbaar. Diep melancholisch, zwaar en jawel, confronterend. Ik zou het zelfs een kleine tsunami willen noemen.

Read more »